W nocy z 12 na 13 grudnia 1981 roku dekretem Rady Państwa został wprowadzony na terenie Polski stan wojenny. Uzasadniono go groźbą zamachu stanu przez opozycję zgromadzoną głównie w NSZZ „Solidarność”, załamania gospodarki i interwencji wojsk radzieckich. Władzę w okresie stanu wojennego sprawowała WRON – Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego, na czele z gen. Wojciechem Jaruzelskim.
Przepisy stanu wojennego spowodowały zawieszenie funkcjonowania organizacji społecznych i związków zawodowych, przy czym niektóre z nich rozwiązano – np. NSZZ „Solidarność” i Niezależne Zrzeszenie Studentów.
Od początku stanu wojennego wprowadzono godzinę milicyjną, która obowiązywała aż do maja 1982 roku. Internowano głównych działaczy „Solidarności” i opozycjonistów – łącznie w obozach internowania przebywało ok. 10 tys. osób.

Strajki i demonstracje, które wybuchły po wprowadzeniu stanu wojennego, tłumiło wojsko i Zmotoryzowane Odwody Milicji Obywatelskiej. Do pacyfikacji protestujących używano także ciężkiego sprzętu bojowego. W wyniku decyzji o użyciu broni ostrej w grudniu 1981 roku zginęło m.in. 9 górników w kopalni Wujek.

Do dziś nieznana jest dokładna liczba ofiar stanu wojennego. Sejmowa komisja do spraw zbadania działalności MSW, powołana 17 sierpnia 1989 roku przez Sejm kontraktowy (tzw. Komisja Rokity), ustaliła, że spośród 122 niewyjaśnionych przypadków zgonów w czasie stanu wojennego, do 88 przyczyniła się bezpośrednio działalność funkcjonariuszy MSW.

Stan wojenny został zawieszony 31 grudnia 1982 roku, zniesiony 22 lipca 1983,
a w lutym 1992 Sejm RP uznał jego wprowadzenie za nielegalne.

Ponury czas stanu wojennego trwał 586 dni.

13 grudnia – wprowadzenie stanu wojennego 40. rocznica wprowadzenia stanu wojennego w Polsce