Kolejny raz na bagnie pod Wieżycą we wsi Oleśnica odbyły się obchody Nocy Kupały. Grupy rekonstruktorów historycznych przystąpiły do odtworzenia obrzędów święta przesilenia letniego  –  magicznej nocy na granicy dwóch żywiołów  –  ognia i wody.  Nie zabrakło oczyszczających skoków przez kupalny ogień i połowu wianków rzuconych do strumienia przez piękne dziewczęta. Całość oświetlały chmary gwiazd na idealnie bezchmurnym niebie i roje świetlików dodające naturalnego czaru całemu wydarzeniu.   Równocześnie Poczet Bagiennych z Wieżycy, który wraz z Drużyną Woje Peruna animował tę imprezę  –  obchodził piątą rocznice  zorganizowania  pierwszego spotkania  rekonstruktorów historycznych na tym terenie. 

Noc Kupały (zwana też nocą kupalną, kupalnocką, kupałą) – słowiańskie święto związane z letnim przesileniem Słońca, obchodzone w czasie najkrótszej nocy w roku, co przypada około 21-22 czerwca. W krajach anglosaskich pod nazwą Midsummer, w germańskich Mittsommerfest.
W Polsce Kościół katolicki, nie mogąc wykorzenić z obyczajowości, wywodzącej się z wierzeń słowiańskich, corocznych obchodów pogańskiej Sobótki, podjął próbę zasymilowania święta z obrzędowością chrześcijańską (stąd późniejsza wigilia św. Jana – potocznie zwana też nocą świętojańską i posiadająca wówczas wiele zapożyczeń ze święta wcześniejszego – obchodzona w nocy z 23 na 24 czerwca).
Na południu Polski, Podkarpaciu i Śląsku uroczystość o podobnym charakterze zwie się sobótką lub sobótkami, na Warmii i Mazurach palinocką. Nazwa Noc Kupały, kupałnocka utrwaliła się w tradycji Mazowsza i Podlasia.
Święto ognia, wody, słońca i księżyca, urodzaju, płodności, radości i miłości, powszechnie obchodzone na obszarach zamieszkiwanych przez ludy słowiańskie, ale również w podobnym charakterze na obszarach zamieszkiwanych przez ludy bałtyckie, germańskie i celtyckie, a także przez część narodów wywodzących się z ludów ugrofińskich, np. Finów (w Finlandii jest jednym z najważniejszych świąt w kalendarzu) i Estończyków. Na Łotwie pod nazwą Līgo jest świętem państwowym, a po odzyskaniu niepodległości 23 i 24 czerwca stały się dniami wolnymi od pracy. Również na Litwie dzień 24 czerwca, od 2005 roku, jest dniem wolnym od pracy.